Ivy

In Palermo stond een hibiscus op het punt te bloeien, omwoekerd door een enkele klimop. De knop vocht om open te gaan; de klimop kneep hem dicht. Ik herkende mezelf er zo volledig in dat ik meteen een foto nam. Het was een zakenreis — de volgende dag moest ik weg — en zo vertrok ik zonder ooit te weten of de bloem de strijd won of verloor. Ik verkeerde in precies diezelfde staat. Dat is waar Ivy uit ontstond: niet uit een antwoord, maar uit het niet weten.

Elke geliefde blijkt een spiegel te zijn. Hij aanbidt een vrouw met ijskoude voeten en noemt haar de hemel. Hij laat zich onder water trekken als een marionet en noemt het liefde. In het titelnummer benoemt hij de knoop rechtstreeks — “ik ben nog niet in bloei” — en alles daarna is het langzame loslaten, het bloeien dat zich eindelijk voltrekt in het donker, te laat voor haar maar niet voor hem.

Water stroomt overal doorheen: in het ene lied verdrinkt hij, in het volgende wordt hij gedoopt, en uiteindelijk zijn we allemaal “regendruppels, teruggedragen naar een eindeloze oceaan.” Hij betreurt een “roos die nooit groeide — geen doornen, geen blad,” en zweert dat haar smeulen zal “gloeien in alle eeuwen van deze wereld.” Ivy weet dat de liefdes die ons het diepst tekenen juist die zijn die nooit echt mochten leven.

Dan, op de top — na het ijs, na “het was mijzelf die ik tegenkwam” — laat de greep los. Liefde “bloeit in vergetelheid.” De ketenen blijken “de dingen die we menen te weten” te zijn. Wat de bloem heel de weg lang verstikte, was nooit de wereld. Het was het vasthouden zelf.

Een plaat over een breuk die een spirituele plaat wordt zonder de omslag ooit aan te kondigen. De bloem zou hoe dan ook gaan bloeien — ze moest alleen nog leren zichzelf los te laten.